Home Omhoog

Toen ik een telefoontje kreeg met de vraag of ik 8 februari 2007 wilde optreden in Oman dacht ik nog even dat het een onbekend Belgisch plaatsje was maar het bleek toch echt te gaan om het verre oosten. Oman ligt vlak achter de verenigde Arabische Emiraten helemaal in de zuidwest punt van het Arabische schiereiland. Oman is een tolerant land, men is gastvrij en spreekt overal Engels maar het blijft een streng Islamitsch land. Sultan Qaboos heeft Oman sinds 1970 in sneltreinvaart ontwikkeld en de voorzieningen zijn er zeer goed. Het Holland Committee organiseert elk jaar een groots kinderfeest voor ongeveer 800 kinderen. Het thema was dit jaar "Abracadabra" en men was mij op het spoor gekomen. Ik ben van nature geen reiziger (ik geniet al als ik in Nederland in een mooi plaatsje of oud kasteel mag optreden) dus voor mij was dit echt een heel avontuur. Ik verbleef 4 dagen in Muscat, de hoofdstad van Oman. Dinsdag kwam ik na een uitputtende nachtvlucht aan en ben het werkterrein een beetje gaan verkennen. Het evenement werd gehouden op "De club", een lokatie waar de vele buitenlandse "expats" recreeren. En wat voor lokatie! Tussen 2 rotsformaties ligt een baai met strand en palmbomen en recht daarvoor in de zee torent een prachtige rots boven de golven uit. Het leek of ik in een reisgids was beland en ik denk dat velen na het zien van deze foto erg jaloers zullen worden, ach ik heb nog geen half uurtje aan het strand kunnen liggen maar de entourage is werkelijk prachtig.

Er was echter werk aan de winkel en het bleek dat mijn optredens in de 'Marlin Hall' (door mij natuurlijk steevast 'Merlin Hall' genoemd) plaats zouden vinden. De volgende dag ben ik dan ook de hele dag bezig geweest deze zaal te voorzien van de nodige decoratie. Gelukkig was er een toneelclub (uiteraard gerund door de Engelsen) die een aantal mooie vaandels hadden staan in de toneelkelder. Op de Elf Fantasy Fair ben ik verantwoordelijk voor alle decoratie en heb zeer veel ervaring met vaandels dus vanuit dat oogpunt was het een 'thuiswedstrijd'. Wel onwerkelijk als je naar buiten loopt en je ineens niet op Kasteel de Haar blijkt te zijn maar bij een palmenstrand. Er was nog een probleem met een versterker die een klein stukje verzet diende te worden maar de dienstdoende IndiŽr had daar iets op tegen. Nu is het mij bekend dat India een rijke goocheltraditie heeft dus ik liet deze man wat kleine trucs met een ring zien. Hij zette grote ogen op, stoof een paar meter achteruit van verbazing, begon op zijn knieŽn te slaan van de pret en riep meteen zijn collega's erbij. Het versterkerprobleem was ineens snel op te lossen en na ook de verlichting netjes in het systeemplafond te hebben weggewerkt was er alweer een dag verstreken. Bijna, want we hadden nog wel even kans gezien een bliksembezoek aan de "Souk" af te leggen. Een wirwar aan straatjes vol met winkeltjes en handelaren waarvan ik onder de indruk was. Het leek wel de markt in Fata Morgana maar dan in het echt. Hier heb ik nog een paar gouden puntschoenen gekocht voor Tovenaar Trucasius en helaas was er geen tijd om nog meer in te slaan want ik zag heel veel dingen die voor mijn acts of kostuums erg interessant waren maar iets kopen doe je daar nu eenmaal niet in een minuutje!

Die schoenen konden de volgende dag meteen aan! Als tovenaar Trucasius heb ik de kinderen lesgegeven in het laten zweven van een veertje en natuurlijk nog veel meer laten zien. Het was vanwege de enorme diversiteit aan nationaliteiten erg leuk om te doen en ik ontving veel complimentjes van de ouders en zelfs van de kinderen. Ook leuk was een opmerking van een Engelsman die ik toevallig hoorde zeggen: "I like his kind of humor". Het was wel lastig om Nederlands en Engels tegelijk te spreken maar ook dat ging min of meer vanzelf.

Tovenaar Trucasius heeft hier nog zijn 'experimentele' kostuum en grime. Klik hier om te zien hoe Tovenaar Trucasius er nu uitziet.

De dag vloog om en in de avond was het alweer afbouwen geblazen en heel even bijkomen. De volgende dag zou ik aan het begin van de avond weer terugvliegen en het gezin waarmee ik alle contacten had stelde voor om dan nog wat van Oman te gaan bekijken. Helaas was Anneke de volgende ochtend niet lekker en zijn we uiteindelijk met drie man op pad gegaan. Stan met 8 jarige zoon Bart en ik. Ik nam mijn 14e eeuwse kleding mee want ik moest natuurlijk een paar leuke foto's maken. (een verbaasd kijkende kameel stond op mijn verlanglijstje maar is helaas niet gelukt) Het landschap was uitgestrekt en bezaaid met stenen.

We zijn naar het 17e eeuwse fort/kasteel Nakhl gereden. De OmaniŽr bij de ingang keek mij vreemd aan in mijn aparte kleding. Maar ach, hij had zelf ook een lange tuniek en een tulband. Hier heb ik wat voor Stan en Bart gegoocheld en natuurlijk foto's gemaakt want je komt niet elke dag in een oosters kasteel met zulke prachtige doorkijkjes. Stan heeft van mij tientallen foto's gemaakt waarvoor mijn grote dank!

Omdat dit kasteel vlak bij de bergen lag besloten we daar ook nog even naar toe te rijden. We kwamen in een "wadi", een droogstaande rivierbedding. Hier lagen enorme keien en het leek wel of er een reus met steentjes had zitten spelen. Bart was een kei door even bij een kei te gaan staan, anders zou je nog denken dat ik de macrolens had gebruikt. Ondertussen reden er wat vrachtwagentjes langs met zwaaiende en lachende OmaniŽrs.

Allemaal enorm indrukwekkend maar we moesten toch omkeren want Bart beweerde dat het alfabet maar 23 letters had omdat de KLM was weggevlogen :-) en heel toevallig vloog ik met de KLM. Veel te snel moest ik alweer afscheid nemen en het vliegtuig in voor een lange reis terug.

Anneke en Stan (en de kinderen), enorm bedankt voor jullie inzet en gastvrijheid en vooral voor jullie bereidheid om ondanks het strakke schema mij toch iets van Oman te laten zien.

(alle foto's met Jannes: Stan van Gisbergen, alle foto's zonder Jannes: Jannes)